Drukuj stronę

Strona główna  /  O szkle  /  Szkło w architekturze  /  Statystyczne prawdopodobieństwo pęknięcia szkła

Statystyczne prawdopodobieństwo pęknięcia szkła

Szkło to materiał kruchy. Jest elastyczne, dopóki nie pęknie pod wpływem nadmiernego obciążenia. Maksymalne dopuszczalne obciążenie jest różne w zależności od jego rodzaju, czasu jego trwania, rozkładu oddziaływujących na szkło obciążeń oraz orientacji, skali niejednorodności i mikroskopijnych wad występujących na powierzchni szkła. Ze względu na swój charakter szkło nie może być stosowane w budownictwie w ten sam sposób co inne materiały budowlane o przewidywalnej wytrzymałości właściwej. W takich przypadkach do obliczeń przyjmuje się współczynniki minimalizujące prawdopodobieństwo wystąpienia pęknięcia szkła przy wybranym obciążeniu teoretycznym. Maksymalna wytrzymałość szkła jest zmienna, toteż opisuje się ją statystycznie. Architekci i inżynierowie podczas ustalania wartości danego współczynnika projektowego dla szkła w budynkach muszą określić przewidywane obciążenie wiatrowe, czas jego oddziaływania oraz prawdopodobieństwo pęknięcia szkła (zdefiniowane jako x razy na 1000 szyb przy pierwszym wystąpieniu teoretycznego obciążenia). Producenci szkła są w stanie dostarczyć odpowiednich danych dotyczących parametrów eksploatacyjnych swoich szkieł. Odpowiedzialny projektant musi jednak parametry te przeanalizować i zdecydować, czy są one odpowiednie dla planowanego zastosowania.

Ponieważ statystyczne prawdopodobieństwo pęknięcia szkła to zagadnienie skomplikowane, dlatego też powuższy tekst należy traktować jedynie jako wstęp do problematyki tematu.